'พายุ เนื่องจำนงค์' โพสต์ข้อความผ่านสื่อโซเชียลมีเดียวันนี้ (7 พฤศจิกายน 2568) ว่า ‘เมื่อผู้นำไม่อยู่กับวิกฤต.. บทเรียนจากภัยธรรมชาติที่มาก่อนผู้นำ’ 

ในขณะที่หลายจังหวัดของภาคกลางและภาคอีสานกำลังจมอยู่ใต้น้ำ.. และในขณะที่ชาวบ้านกำลังสูญเสียบ้านเรือน, พื้นที่การเกษตร, และทรัพย์สิน..

ท่านนายกรัฐมนตรี อนุทิน ชาญวีรกูล กลับเลือกที่จะเดินทางไปต่างประเทศ ท่ามกลางเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากประชาชนที่ยังรอการเยียวยา เพราะการบริหารประเทศในภาวะวิกฤต ไม่ใช่เพียง “การสั่งการผ่านหน้าจอ” แต่คือการ ลงไปอยู่ในพื้นที่จริง เพื่อสร้างความเชื่อมั่นและประสานทุกหน่วยงานให้ทำงานร่วมกันอย่างมีเอกภาพ

แต่สิ่งที่พวกเราได้เห็นกลับตรงกันข้าม..

การเตรียมรับมือพายุที่กำลังจะเข้าประเทศของรัฐบาลกลับเต็มไปด้วยความล่าช้า ไม่มีการประกาศแผนปฏิบัติการเชิงรุกที่ชัดเจน ไม่มีมาตรการรองรับผู้ประสบภัยที่เป็นรูปธรรม ดังนั้นการสั่งการผ่านหน้าจอควรถูกใช้ในกรณี “ฉุกเฉิน”  หรือหลีกเลี่ยงไม่ได้จึงจำเป็นต้องทดแทนด้วยเทคโนโลยีไปก่อน

แต่การที่ท่านนายกฯอนุทิน เดินทางออกนอกประเทศในช่วงที่หลายพื้นที่ยังจมอยู่ใต้น้ำ สะท้อนภาพของ “ผู้นำที่อยู่ห่างจากประชาชน” ทั้งในเชิงพื้นที่และในเชิงความรู้สึก รัฐบาลกับเพียงพูดถึง “การติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด” แต่ในความเป็นจริง ผู้ว่าราชการจังหวัดและองค์กรปกครองท้องถิ่นหลายแห่งยังขาดงบประมาณและเครื่องมือในการช่วยเหลือ

เมื่อพายุลูกใหม่กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ประเทศไทยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า.. ประชาชนจึงมีสิทธิ์ตั้งคำถามด้านความพร้อมกับทางรัฐบาลว่า..

รัฐบาลเตรียมอะไรไว้แล้วบ้าง?

มีแผนอพยพเชิงป้องกันล่วงหน้าหรือไม่?

มีงบฯกลางพร้อมเบิกจ่ายฉุกเฉินหรือไม่?

ในเมื่อท่านนายกฯเคยได้กล่าวไว้เองว่ากระทรวงมหาดไทยที่ท่านรับผิดชอบโดยตรงมีการวางแผนปรับการบริหารจัดการได้ดีกว่าในรัฐบาลที่แล้ว.. หรือทั้งหมดทั้งสิ้นนี้จะเป็นเพียง “คำสั่งในกระดาษ” ที่มาช้ากว่าคลื่นน้ำทุกครั้งไป วิกฤตภัยธรรมชาติมันไม่รอที่จะมาเมื่อผู้นำ “สะดวก” แต่ผู้นำสามารถเลือกได้ว่าจะอยู่รับมือกับประชาชนหรืออยู่ในห้องประชุมที่ต่างประเทศ